در تن سیال گیاه
جاریست همچنان
آن حرکت پیچ در پیچ
خون پاکشان بر خاک
و
مادران نجواگونه
میخوانند حماسه هاشان
را
در گوش شیر خواره گان
گرسنه خویش.
***
فریادهای دهان بسته
ما
سینه سرخ هامان،
فرزندان صدیق آفتاب ،
زیباترین زیبا هامان
خفته در تابوتهای
نورانی خویش
در دورافتاده ترین
کناره های این شهر
غرقه در یاس
در حسرت یک نجوا
