فریب

با بوسه روز بر پنجره

نشسته  میان این همه تنهایی

میشویم سبد خاطره ها را             

بر میبندم بال خیال را                 

ز آنچه تو در آنی.

بر میکشم پرده ای ز رنگ شب     

بر آن تابستان گرم

شبهای بیخوابی

راز و نیازها

و همه آن لحظاتی که میدزدیم

 از زمین از زمان.

شباهنگام لیک

گشوده بال میایی

از هزار و یک پنجره

با همان لبخند و همان افسون

آرام میلغزی به میان بازوانم

و مینشینی در آغوشم

باز مست تو میشوم

و جان همه پر ز بوی تو.

آه اگر حقیقت به چشمانت

نوری میزد

و بر لبانت بوسه ای   

تا مرا نه رنج این همه سخن بود      

و

ترا نه  نیاز اینهمه فریب

 زرتشت 08.02.2007